Bloog Stefana Niesiołowskiego

Logowanie OpenID

Co to jest OpenID? Sprawdź i weź dla siebie w WP.pl

poniedziałek, 07 stycznia 2008 12:00

Łódzki zjazd nowej partii założonej niedawno przez Leszka Millera jest kolejnym potwierdzeniem bardzo głębokiego kryzysu w jakim znalazła się cała lewicowa formacja. Nie jest istotne to, że nowa partia Leszka Millera nazywająca się Lewica Polska nie ma raczej szans na rozwój, a kariera polityczna samego Millera, mimo jego inteligencji, zdolności przywódczych i odwagi, raczej została zakończona i to wyłącznie w winy samego zainteresowanego, który popełnił jeden z podstawowych błędów w polityce – nie potrafił czekać. Wiele wskazuje, że nie musiałby czekać już długo. Kryzys lewicy ma charakter głębszy, a brak wyraźnych indywidualności po tej stronie sceny politycznej jest nie tyle przyczyną co w moim przekonaniu skutkiem tego kryzysu. Jak każda formacja tracąca poparcie społeczne i dynamikę rozwoju nie przyciąga indywidualności, a przede wszystkim ich nie tworzy grzęznąc w doktrynerstwie, bezprogramowości, populizmie i radykalizmie, co z kolei prowadzi do dalszej marginalizacji.

Trudno się dziwić, że łódzka konwencja Polskiej Lewicy nie była sukcesem i że nikt ze znaczących polityków do tej formacji się nie zapisał. Już sama nazwa jest niezręczna, gdyż sugeruje, że pozostałe ugrupowana lewicowe są niepolskie, co z kolei trochę przypomina białostocki „rząd” w 1920 roku, który powołał do życia „sekcję polską” sprawiającą wrażeni, że po zwycięstwie bolszewików Polacy będą traktowani jako mniejszość. I co zrozumiałe główny atak partii Millera obok rytualnych ataków wymierzonych w PiS i PO był skierowany przeciwko Sojuszowi Lewicy demokratycznej oraz koalicji Lewica i Demokraci. Jak w przypadku każdej radykalnej grupy mającej tendencję do sekciarstwa nowa partia musi wykazać, że tylko ona jest lewicą prawdziwą w przeciwieństwie do lewicy fałszywej, pozornej, szkodliwej, sprzedajnej itp. Bardzo to przypomina sytuację na prawicy, gdzie niektóre ugrupowania kompletnie marginalne i traktowane jako folklor np. UPR (Janusz Korwin-Mikke) podkreślają, że tylko one są autentycznie prawicowe, a wszystkie pozostałe to jedynie socjaliści i łżeprawica. W podobnym stylu niektórzy politycy PiS wypowiadają się o Platformie Obywatelskiej ze znanym skutkiem. Sekciarstwo i radykalizm prowadzi do marginalizacji i taki też jest los partii Millera. Tyle tylko, że w tym przypadku trudno mówić o prowadzeniu do czegokolwiek, gdyż partia ta nigdy z politycznego marginesu nie wyjdzie.

Pozostaje jednak problem formacji lewicowej. Lewica istnieje wszędzie na świecie, a w Polsce powoli wypala się problem postkomunizmu, gdyż 20 lat po upadku komunizmu i tak już bardzo zdegenerowanego, trudno za główny problem uważać walkę z pogrobowcami PZPR. Trudno też uznać nasz kraj za jedyny w Europie, w którym nie będą istniały lewicowe poglądy. Ludzie uważający państwo za podstawowego pracodawcę, dystrybutora podatków, ponoszące odpowiedzialność za stan wszystkich prawie spraw, a w szczególności za osobistą pomyślność jednostki, gotowi do rezygnacji z części wolności na rzecz równości i podatni na demagogię socjalną rodzą się wszędzie. Na ogół są zapleczem politycznym formacji lewicowych. Jednak w Polsce od kilku lat tak nie jest. Ludzie ci o wiele chętniej popierają formacje populistyczne, taki jak LPR, Samoobrona, a od pewnego czasu przede wszystkim PiS. Prowadzi to do sytuacji, w której lewicowy elektorat popiera partie używające prawicowej, a nawet religijnej i antykomunistycznej retoryki. Natomiast elektorat bardzo przywiązany do lewicowych haseł jest zdezorientowany i nie zawsze idzie na wybory. W tej sytuacji partie lewicowe prześcigają się w radykalizmie, atakach na Kościół, popieraniu mniejszości seksualnych i innych byle tylko zachować nawet szczątkowe poparcie. Taktyka ta, raczej na przetrwanie, nie wydaje się zapewnić sukcesu, a powstanie nowej lewicowej partii jeszcze ten radykalizm i idące w ślad za tym podziały zwiększy i zaostrzy. Nie wydaje się, aby dziś lewica w Polsce była zdolna do trafnej diagnozy sytuacji i sformułowania programu mogącego jej zapewnić społeczne poparcie. Ucieczka w walkę z Kościołem i walkę z wymyślonymi niebezpieczeństwami nie jest odpowiedzią na wyzwania epoki.

Podziel się:

komentarze (247) | dodaj komentarz

Rok, który minął

sobota, 29 grudnia 2007 21:08

Rok, który właśnie minął uważam za jeden z ważniejszych w historii odzyskanej niepodległości i odbudowanej demokracji po 1989 roku. Jest to też rok odzyskanej nadziei, najlepszy i najbardziej optymistyczny, porównywalny pod tym względem do roku 1989. Odsunięcia od władzy najgorszego rządu, najgorszego premiera i najgorszej koalicji (bo przecież przez prawie dwa lata rządziła Polską koalicja populistów, socjalnych demagogów, religijnych hipokrytów i niekompetentnych zakompleksionych fanatyków), rządu ustawicznego konfliktu, permanentnego kryzysu, kompromitacji naszego kraju zarówno w wymiarze wewnętrznym, jak również na arenie międzynarodowej. 21 października wyborcy zdecydowanie i jednoznacznie stwierdzili, że nie życzą sobie dalszego sprawowania władzy przez Jarosława Kaczyńskiego, odrzucili jego styl, metody, język, program, właściwie wszystko to z czym mieliśmy do czynienia przez ostatnie dwa lata. Szkoda słów na dalsze opisywanie tego co skończyło się definitywnie w dniu wyborów. Trafnie podsumował to między innymi redaktor Wróbel nazywając Jarosława Kaczyńskiego „bublem roku” („Gazeta Wyborcza” z dn. 29 12 2007r.). I nie widzę sensu w dywagacjach na temat początku czy końca IV RP. Ten czysto propagandowy projekt oznaczający w zasadzie rządy Kaczyńskiego lub Kaczyńskich i nic ponadto w najwyższym stopniu niejasny, koniunkturalny, pełen frazesów i pustych obietnic stracił dawno swoją społeczną nośność i polityczną wartość, stał się martwy tak samo jak doktryna realnego socjalizmu czy inne projekty w tym rodzaju. IV RP zdaniem jednych skończyła się w momencie ujawnienia taśm z tzw. afery Renaty Beger, zdaniem innych z chwilą ujawnienia afery Kaczmarka, lub Leppera, ale obecnie samo używanie tego pojęcia może jedynie zaszkodzić PiS-owi. Trawestując znane powiedzenie Leszka Kołakowskiego można powiedzieć – ta czaszka nie uśmiechnie się już nigdy. Rok, który minął był w całej Europie i w zasadzie na świecie rokiem dobrej koniunktury gospodarczej. To, że w Polsce ta koniunktura także istniała nie jest żadną zasługą żadnego rządu, a światowych tendencji. Można co najwyżej powiedzieć, że reformy Balcerowicza i polityka jego następców nie zepchnęły nas do poziomu Białorusi, ale żaden kraj europejski (z wyjątkiem obszarów byłego Związku Sowieckiego) tam się nie znalazł. Twierdzenie polityków PiS, że to PiS-owi Polska zawdzięcza ekonomiczną koniunkturę jest uzurpacją. Problemem jest natomiast wykorzystanie bieżącej koniunktury i dokonanie pod jej osłoną niezbędnych reform. Co jest zadaniem trudnym i mogącym wywołać społeczne protesty. Zwłaszcza, że pojawiają się pierwsze sygnały zwiastujące negatywne tendencje w gospodarcze, między innymi wzrost inflacji. Głównym zadaniem przed jakim stoi rząd Tuska to przeprowadzenie niezbędnych reform i utrzymanie wysokiego poparcia społecznego. Jest to zadanie trudne, ale możliwe, a bardzo pomaga przypominanie dwóch ponurych lat PiS-owskiej dominacji. Porównywałem w swoim sejmowym wystąpieniu te dwa lata do drogi przez ciemną dolinę i niech pamiętają wszyscy krytycy i przeciwnicy rządu Donalda Tuska (pomijam krytyków z PiS-u, gdy oni ze zwalczania obecnego rządu i jego politycznego zaplecza uczynili instrument powrotu do władzy i w swojej krytyce są nieobiektywni i jaskrawo stronniczy). Mijający rok to rok spektakularnej klęski partii Leppera, Giertycha i polityki Tadeusza Rydzyka. Skończył się podsycany przez lizusów i fanatyków jego radia mit o potędze toruńskiego magnata prasowego, o tym, że nie można w Polsce rządzić bez zgody Rydzyka i o skuteczności jego poparcia. Radio Maryja a rzeczywistości źródło kłamstwa, nienawiści i antyzachodniej promoskiewskiej polityki traci stopniowo ale stale wyznawców, zwolenników i słuchaczy i od decyzji episkopatu zależy jak długo jeszcze będzie szkodzić Polsce i Kościołowi. Sam PiS natomiast coraz bardziej stacza się na marginalne pozycje LPR i Samoobrony przejmując nie tylko elektorat, ale i hasła, styl, retorykę i metody działania tych partii. Oznacza to dalszą utratę centrowych wyborców i nieuchronną marginalizację. PiS pod przywództwem Kaczyńskich jest chyba niezdolny do reformy i tym samym ulegnie marginalizacji jak skrajnie nacjonalistyczne i populistyczne partie w Europie Zachodniej. Skazuje to stopniowo Platformę na rywalizację z Lewicą i demokratami, która to partia będzie zajmować stopniowo miejsce socjalnego lewicowego elektoratu populistów. Od skuteczności rządu zależy czy tendencja olbrzymiej przewagi PO nad PiS-em i praktycznego zepchnięcia PiS na margines okaże się trwała. W każdym razie rok 2008 będzie rokiem, w którym odpowiedź na to ważne dla Polski pytanie najpewniej zostanie udzielona.

Podziel się:

komentarze (64) | dodaj komentarz

Wychodzimy z Iraku

sobota, 29 grudnia 2007 20:59

Po czterech latach pokojowej i stabilizacyjnej misji nasze wojska wychodzą z Iraku. Najprawdopodobniej stanie to się jesienią 2008 roku i oczywiście będzie to proces rozciągnięty w czasie. Można dokonać już dziś wstępnej oceny naszej obecności i politycznych, zarówno w wymiarze międzynarodowym jak również wewnętrznym, konsekwencji pobytu tam naszych wojsk. Pod względem roli militarnej nasz udział, nie przekraczający w zasadzie 2000 żołnierzy przy około 130 tysiącach żołnierzy amerykańskich i w pewnym okresie 20 tysiącach Brytyjczyków, był bardzo skromny w dużej mierze symboliczny. Chociaż na terenie polskiej strefy był to mimo wszystko udział znaczący, a przede wszystkim śmierć czy utrata zdrowia w każdym przypadku była taką samą wielką niewymierną tragedią dla wielu ludzi, zwłaszcza najbliższych. Zmusza to do pytania jaki był sens, cel i efekt tej misji? Wydaje się, że niezależnie od militarnego ważniejszy był udział polityczny. Polska okazała się odpowiedzialnym, pewnym, lojalnym i wartościowym sojusznikiem Stanów Zjednoczonych. Nie staliśmy się druga Hiszpanią, której premier pan Zapatero po madryckich zamachach w tchórzliwym stylu spełnił postulaty terrorystów i natychmiast wycofał hiszpańskie wojska, mylnie sądząc, że w jego kraju nie będzie więcej zamachów islamskich fanatyków. Najwidoczniej Zapatero zamiast wygrać wojnę z terroryzmem usiłuje wygrać wojnę z duchem generała Franco i właśnie ogłosił krucjatę pobitych w wojnie domowej przez siły Franco komunistów, trockistów i anarchistów przeciwko armii narodowej, krucjatę tyleż symboliczną co absurdalną, a przy tym jak każda tego rodzaju zemsta będąca efektem kompleksów, zwyczajnie podłą. Polska nie dała się upokorzyć ani zastraszyć, a nasze wyjście z Iraku dokonuje się w uzgodnieniu z Ameryką, a przede wszystkim w sytuacji, gdy następuje wyraźny postęp w wojnie z terrorem. Liczba zamachów w Iraku wyraźnie spadła i ciągle spada, powoli, ale stale odnotowuje się sukcesy irackiej policji i wojska, zdobywających coraz więcej doświadczeń i umiejętności w wyłapywaniu i skazywaniu terrorystów. Iracka telewizja nadaje programy informujące szczegółowo o sukcesach antyterrorystycznych operacji, a ludność w bardzo wielu regionach przestała obawiać się islamistycznych organizacji i współpracuje z władzami. Coraz sprawniej, chociaż bardzo daleko od społecznych oczekiwań działa iracka administracja. Wielkim błędem było rozwiązanie armii Saddama Husajn, gdyż przez dłuższy czas nie powstała żadna sprawna siła zdolna do zapewnienia bezpieczeństwa, a przede wszystkim sama koncepcja budowania w Iraku i w jakimkolwiek kraju arabskim czy szerzej muzułmańskim demokracji na wzór zachodni wydaje się jeszcze dziś przedwczesna. Ale najistotniejsze wydaje się to, że terroryści nie proponują niczego pozytywnego. W efekcie krwawych zamachów giną prawie wyłącznie muzułmanie, ludzie całkowicie niewinni i przypadkowi, bardzo często dzieci, kobiety, całe rodziny, a jeszcze więcej zostaje kalekami. Tego nie może na dłuższą metę popierać nikt rozumny i żadna organizacja mająca do zaproponowania jedynie ślepy terror wymierzony w dodatku w przypadkowych mieszkańców nigdy jeszcze nie doszła do władzy. Zdaje się, że zaczynają rozumieć to sami terroryści, chociaż informacje o ich rozmowach z Amerykanami i rządem irackim są zbyt skąpe by można było w chwili obecnej powiedzieć coś więcej.Polska wycofuje się z Iraku we właściwym momencie, gdy trudno mówić jeszcze o zwycięstwie i triumfie Busha, ale to już nie jest klęska, czego najlepszym dowodem jest rezygnacja Demokratów z uczynienia z Iraku głównego tematu trwającej kampanii wyborczej, jak było jeszcze bardzo niedawno. Wydaje się także, że kolejnym prezydentem USA nie zostanie p. Hilary Clinton co chyba wyjdzie Ameryce na zdrowie?Pozostaje polski aspekt wewnętrzny. Pan prezydent był uprzejmy zakomunikować, że zgodzi się na wycofanie naszych wojsk, co propisowskie media określiły mianem kompromisu i generalnie poparły, chwaląc Lecha Kaczyńskiego za umiar, wolę porozumienia i odpowiedzialność, jak zawsze czynią w swym lizusostwie. Nie jest jasne z kim pan prezydent ten kompromis zawarł? Najpewniej z panami Stasiakiem i Kamińskim, zwłaszcza ten ostatni niedawno zapewniał, że prezydent na wycofanie wojsk się nie zgodzi. Nie bardzo też mógł wrobić cokolwiek innego i to nie tylko dlatego, że pozostawanie polskich żołnierzy w Iraku jest społecznie skrajnie niepopularne, ale decyzję o wycofaniu i tak podjąłby rząd Donalda Tuska i Lechowi Kaczyńskiemu pozostawałoby tylko dyrygowanie morzem. Ostatecznie stało się jednak dobrze. Polsce z pewnością nie jest potrzebne w2idowisko pod tytułem walka prezydenta z rządem, chociaż nie jestem optymistą co do trwałości każdego rozejmu czy pokoju na tym obszarze.

Podziel się:

komentarze (8) | dodaj komentarz

Tadeusz Rydzyk – pycha, chciwość i arogancja

poniedziałek, 17 grudnia 2007 11:15

Kolejna informacja prasowa na temat podejrzanych interesów Tadeusza Rydzyka tym razem dotyczących zakupu po zaniżonych cenach działki w Toruniu świadczy, że wyborcza klęska niczego nie nauczyła tego ambitnego polityka dysponującego medialnym imperium. Tadeusz Rydzyk posiadający już w Toruniu duże obszary, na których buduje swoje szkodliwe dla Polski i jeszcze bardziej dla Kościoła instytucje tym razem podpisał umowę z podległą Ministerstwu Ochrony Środowiska instytucją:” Umowa dzierżawy została zawarta 23 października, trzy dni po wyborach. Czynsz – 41 tysięcy rocznie (3 zł za metr!) – jest wielokrotnie niższy od cen rynkowych. W Toruniu ceny zaczynają się od 15 zł rocznie (za metr). (Piotr Głuchowski, Marcin Kowalski, „Rydzyk bierze port”, „Gazeta Wyborcza”, nr. 293, z dn. 15-16 12 2007r.). Finansowe interesy Tadeusza Rydzyka od dawna są przedmiotem zainteresowań i krytyki mediów. W TVN ukazało się kilka reportaży i informacji wykazujących dość nonszalancki stosunek Tadeusza Rydzyka do przepisów finansowych polegający między innymi na przewożeniu przez granicę całych worów pieniędzy, nierozliczaniu się z organizowanych zbiórek, swoistej „eksterytorialności” pod względem kontroli skarbowej itp. Jedyną reakcją toruńskiego magnata prasowego był histeryczny atak na autorów tych tekstów oraz wszystkich dziennikarzy i media, z wyjątkiem kontrolowanych przez niego oraz lizusowskich i dyspozycyjnych wobec PiS-u. Rządy PiS-u wykazywały się całkowitą bezczynnością oraz uległością i dyspozycyjnością wobec Rydzyka słusznie licząc na to, że on z kolei odwdzięczy się poparciem w wyborach. Nie przypominam sobie by tak aktywny w szkodzeniu Platformie Obywatelskiej pod pozorem walki z korupcją Mariusz Kamiński podejmował jakiekolwiek działania mające na celu wyjaśnienie budzących wątpliwości części opinii publicznej i opisywane w mediach przejawy „zaradności i gospodarności” toruńskiego oligarchy. Dopiero rząd Donalda Tuska zgodnie z obietnicą, że w Polsce nie będzie świętych krów, a także równych i równiejszych wobec prawa ma zamiar poddać finansową działalność Tadeusza Rydzyka takiej samej kontroli jak wszystkie instytucje prowadzące działalność gospodarczą. Wywołało to furię przywykłego do czołobitności, odzwyczajonego od jakiejkolwiek krytyki oraz rozzuchwalonego PiS-owskim lizusostwem Rydzyka. „Ojciec Rydzyk znalazł sposób na mobilizację swoich słuchaczy. Ostry atak na rząd Donald Tuska. Wczoraj zrobił kolejny ruch – reaktywował krajowy sekretariat SOS dla Radia Maryja i natychmiast zaapelował do słuchaczy o ratowanie radia….Ludzie chcą , żeby manifestacja była. Sygnały od nas wszystkich płyną do ojca dyrektora. A on nas słucha – mówi działaczka jednego z kół Przyjaciół Radia Maryja. Fora dyskusyjne związane z radiem pełne są oburzenia. – Faszystowsko-bolszewicki, antykatolicki, antypolski rząd Tuska prędzej sam padnie, tak iż wszyscy o nim zapomną, niż cokolwiek się stanie radiu Maryja – pociesza słuchaczy zagorzały zwolennik rozgłośni”. (Artur Grabek, „Ojciec Rydzyk bije na trwogę”, „Dziennik”, nr. 292, z dn. 14 12 2007r.). Rydzyk zapowiedział już „zasypanie” kancelarii premiera listami protestacyjnymi, a także „marsz na Warszawę”. Nie bardzo wiadomo jak taki marsz ma wyglądać, ani do czego prowadzić, ale z pewnością w zamierzeniach organizatorów tej akcji, a więc przede wszystkim polityków PiS-u i różnego typu powiązanych z Rydzykiem ludzi często o mętnej przeszłości, obrzydliwej teraźniejszości, antyzachodnich i promoskiewskich filiacjach w stylu gen. Moczara jak między innymi pp. Nowak, Krupa, Prus, Kobylański itp. ma na celu przestraszenie rządu i zaniechanie jakichkolwiek kontroli. Jest to coś zupełnie niesłychanego. Jak widać pycha, chciwość i arogancja Rydzyka przekracza wszelkie granice, a zamiar „przestraszenia” rządu i rezygnacja z kontroli podejrzanych machinacji finansowych toruńskiego magnata poprzez wykorzystywanie uczuć i symboli religijnych świadczy o tym, że tym razem Pan Bóg najwyraźniej chcąc ukarać Rydzyka odbiera mu rozum. Nie sądzę , aby jakikolwiek rząd demokratycznej Polski, z wyjątkiem uzależnionego od Rydzyka, zastraszonego i bezradnego gabinetu braci Kaczyńskich dał się zmusić do uległości groźbą manifestacji, którą poprowadzą takie intelektualne i moralne tuzy jak prawdopodobnie pp. Macierewicz, Sobecka, ksiądz Król, Urszula Krupa, Jerzy Robert Nowak, Stanisław Michalkiewicz itd. (sam Rydzyk jak to ma w zwyczaju raczej tchórzliwie schowa się za plecami innych). Będziemy mieli do czynienia z jeszcze jedną odsłoną farsowej strony najnowszej historii Polski i koniecznością podjęcia tego problemu ze strony Kościoła, którego część najwyraźniej, albo uważa, że problem sam się rozwiąże (co moim zdaniem nie nastąpi), albo po cichu popiera Tadeusza Rydzyka co jest działaniem tyleż krótkowzrocznym co dla Kościoła samobójczym.

Podziel się:

komentarze (70) | dodaj komentarz

Rozłam w PiS-ie

piątek, 14 grudnia 2007 18:32

Wystąpienie z Prawa i Sprawiedliwości Kazimierza Ujazdowskiego, Pawła Zalewskiego oraz Piotra Krzywickiego jest kolejnym potwierdzeniem tego, ze PiS wszedł na drogę byłego Porozumienia Centrum. Nie jest jasne czy droga ta zaprowadzi PiS tak samo jak kiedyś PC do rozłamu, rozkładu i upadku, czy też w międzyczasie nastąpi coś w rodzaju rekonstrukcji i zmiany stylu działania kierownictwa partii, co pozwoli uniknąć smutnego losu PC? Jedno nie ulega wątpliwości jest dziś PiS taką samą partią wodzowską zbudowaną według klasycznych zasad posłuszeństwa w stosunku do nieomylnego i charyzmatycznego wodza jak dotychczasowe partie wodzowskie, które odeszły w niebyt, między innymi; KPN, UPR, LPR, Samoobrona i kilka innych. Taka partia żyje i rozwija się podobnie jak najbardziej prymitywne żarłoczne organizmy, pochłania i rośnie. Jest to wzrost chaotyczny, bez uporządkowanego rozwoju, ale jest on konieczny dla utrzymania równowagi i względnej stabilności. Oznacza to, że partia musi odnosić sukcesy i płacić stanowiskami oraz innymi korzyściami swoim liderom, aktywistom, aparatczykom, ważnym funkcjonariuszom. Jest to możliwe w zasadzie wyłącznie w warunkach sprawowania władzy. W chwili obecnej PiS nie ma do zaoferowania nic z wyjątkiem stanowisk w mediach publicznych, które z oczywistych względów utraci w momencie uchwalenia nowej ustawy medialnej, która zakończy ponury okres partyjnej dominacji w środkach przekazu i powrót cenzury politycznej. Swojego rodzaju enklawą PiS-u jest kancelaria prezydencka będąca przechowalnią szczególnie cennych i zasłużonych dla PiS-u aparatczyków jak p. Fotyga, a także miejscem, gdzie mogą znaleźć zatru7dnienie ludzie z różnych względów wygodni i potrzebni braciom Kaczyńskim. Siłą rzeczy tych miejsc jest jednak w kancelarii zbyt mało jak na potrzeby dużej partii politycznej. Nadchodzą lata chude, a to oznacza konflikty, wzajemne pretensje i oskarżenia, szukanie winnych i zaostrzenie walki o wpływy i znaczenie. PiS wchodzi w okres kryzysu, ale odejście posłów Ujazdowskiego, Zalewskiego, Krzywickiego oraz być może w bliskiej przyszłości jeszcze kilku parlamentarzystów nie da się wyjaśnić wyłącznie tzw. niskimi pobudkami. Są to politycy ideowi, znający swoją wartość, przywiązani do wartości, zasad i metod demokratycznych, dla których autokratyczne metody Jarosława Kaczyńskiego są zwyczajnie nie do przyjęcia. Sposób w jaki Kaczyński sprawuje swoje rządy jest do zaakceptowania dla bezbarwnych potakiewiczów, miernot, wykonawców poleceń, ludzi bez dorobku, większych ambicji, czasami niezdolnych do oceny rzeczywistości i lekceważących demokratyczne standardy. Natomiast dla ludzi z politycznym i ideowym dorobkiem jest to nieustające upokorzenie i rodzaj opresji. Takie z grubsza były powody odejścia z PiS-u takich ludzi jak Marian Piłka, Marek Jurek, Bogdan Borysewicz, Radosław Sikorski, Antoni Mężydło, a teraz Ujazdowski i Zalewski. Do tego dochodzi niesłychany cynizm Kaczyńskich ich pogarda dla jakichkolwiek zasad z wyjątkiem fundamentalnej zasady hipokrytów – cel uświęca środki – będąca wyznaniem wiary ludzi, dla których liczy się tylko władza, a takim ludźmi są bracia Kaczyńscy. Mamy do czynienia z kolejną porażką, przynajmniej wiele na to wskazuje, ludzi wartościowych i ideowych. Marka Jurka – symbolu intelektualnej, ideowej, głęboko moralnej i związanej z Kościołem polskiej prawicy, nie ma dziś w parlamencie, jest za to pp. Kowalski, Sobecka, Szczypińska, Brudzyński, Kempa, Gosiewski, Girzyński i wielu innych w tym rodzaju. Jest to jeszcze jeden przykład kopernikańskiego prawa polityki, przynajmniej w niektórych partiach, że zły pieniądz wypiera dobry. Czy ta sama reguła doprowadzi najpierw do zniszczenia ludzi, którzy chcieli zreformować PiS, a potem nieuchronnie samego PiS-u przekonamy się niewątpliwie. Ale wiele wskazuje, że tak, że po raz drugi i tym razem ostatni panowie Kaczyńscy doprowadzą do upadku partię, którą zbudowali i doprowadzili do władzy.

Podziel się:

komentarze (326) | dodaj komentarz

« wrzesień »
		01	02	03	04	05
06	07	08	09	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29	30

« wrzesień »

śr

Lewica i Leszek Miller

Rok, który minął

Wychodzimy z Iraku

Tadeusz Rydzyk – pycha, chciwość i arogancja

Rozłam w PiS-ie

Kalendarz

Archiwum

Wyszukaj

Głosuj na bloog

Subskrypcja

O moim bloogu

Księga Gości

Ostatni wpis w księdze: